Kilka lat temu zakochałam się w Wiedniu. Spędziłam w tym mieście tydzień i wciąż czułam niedosyt. Wszystko, co kojarzy mi się z tą wizytą jest piękne, monumentalne, klasyczne, głębokie. Po ulicach Wiednia spacerowałam codziennie, podziwiając wiekowe mury, brukowane ulice, pomniki, rzeźby, obrazy i ani razu nie czułam się samotna, nie brakowało mi towarzystwa. To miasto mnie wycisza, uspokaja i pozytywnie nastraja. Co roku marzę o tym, by tam wrócić, dlatego kiedy pojawiła się okazja wyjazdu do Pragi (równie piękne miasto) nie musiałam się długo zastanawiać i zaczęłam namawiać "połówka" na wyjazd.
Praga jest wspaniałym miastem. Stare kamienice, kościoły, zamek na Hradczanach i widok z góry na czerwone dachy starówki mnie urzekły, ale nie rozbudziły takich uczuć jak Wiedeń. Chociaż czasem te dwa miasta są do siebie porównywane, to jak dla mnie bardzo się od siebie różnią: wielkością, usytuowaniem, a przede wszystkim atmosferą. Wiedeń wydał mi się bardzo dostojny, poważny. Pamiętając przepiękny budynek teatru i opery wiedeńskiej drugiego dnia wizyty w Pradze znalazłam na mapie operę i wyznaczyłam ją jako pierwszy punkt programu. Okazało się, że moje wyobrażenie oparte na wspomnieniach wiedeńskich było zbyt wygórowane, bo przecież Praga to nie Wiedeń.
Praga jest bardziej przytulna, mniej wyniosła. Może to za sprawą zabawnego języka czeskiego (który czasem jest dla mnie zrozumiały, a czasem zupełnie niepojęty), a może tak bliskiej nam kultury picia piwa, czułam się w Pradze prawie jak w domu. Uliczki Nowego i Starego Miasta są tak rozmieszczone, że nawet nie znając drogi zawsze trafi się do celu. Praga nie jest wymagająca, przyjmuje Cię z otwartymi ramionami i pozwala odpocząć.
